مصاحبه‌ با يک جنين

از او خواستم خودش را معرفي کند.
من يک جنين 30هفته‌اي هستم.
از وضع زندگي و کيفيت آن پرسيدم.
اوضاع، عالي است. شکر، همه‌چيز فراهم است.
از هر چه که بخواهم، خداوند در اختيارم قرار داده
و در نعمت‌ها، غوطه‌ور هستم و زندگي مرفهي
دارم.»
گفتم: «چه کارهايي انجا دادي که اين زندگي
مرفه و پر از نعمت را براي خود فراهم کرده‌اي؟»
سري تکان داد و گفت: «ناگهان احساس کردم
که نبودنم به بودن، تبديل شد؛ بدون اينکه پيش
پرداخت و قيمتي را بپردازم.»
و در حالي که شادي از چشم‌هايش تراوش
مي‌کرد، گفت:
«به معني واقعي رايگان!»
از او، زمان تولدش را پرسيدم، ديدم ناگهان
شادي از چشم‌هايش ناپديد شد و گفت:
اي کاش مرا به ياد اين موضوع نمي‌انداختي.
مدتي است ناراحت آن زمان هستم. قرار است
زندگي‌ام پايان يابد.»
کمي نگران شدم و گفتم: «مگر بيماري خاص،
خطر زايمان، عفونت، زايمان زود‌رس و... در کار
است؟»
گفت: «نه، قرار است مرا از اين همه نعمت و
خوشي و زندگي جدا کنند و در زمان زايمان، مرا
از دنياي دل پسندم، ببرند.»
خنده‌ام گرفته بود؛ ولي از آن جايي که او خيلي
جدي صحبت مي‌کرد، جرات خنديدن را پيدا
نکردم، به او گفتم: «مگر قرار است بميري؟»
او گفت: «هر جنيني تا زمان زايمان، بيشتر عمر
نمي‌کند».
نمي‌توانستم به او ثابت کنم که دنياي داخل
رحمي، مقدمه‌اي براي دنياي پهناور و
دل‌چسب‌تري است که حتي قابل مقايسه هم
نيست؛ او نمي‌فهميد.
ناگهان خودم هم ناراحت شدم؛ با خودم فکر
کردم که فکر مشابهي است؛ گاهي‌ به مرگ
چنان مي‌انديشم که همان جنين، به زايمان.
براي کسي که مرا بار اول از هيچ‌ هيچ، به وجود
آورد، دوباره زنده کردن که هيچ است، ده‌ها و
صدها بار هم مي‌تواند بميراند و زنده کند؛ ولي او
تصميم گرفته که دوبار، زنده کند و يک‌بار بميراند.